swietolodzian.pl

Anna, Hanna (hebr. ?????? hann?h ? \\\"łaska\\\") ? imię żeńskie pochodzenia hebrajskiego, które tłumaczy się jako \\\"pełna wdzięku, łaski\\\"[1]. W Polsce imię to występuje od 1229 roku w formie Anna oraz od 1311 roku w formie Hanna[2], ze staropolskimi zdrobnieniami: Annusza, Hannula, Hannusza, Anica, Anka, Anuchna, Anula, Anulka, Anusza, Hanc(z)ka, Hania, Haniła(?), Hanka, Hanszka, Hanuchna, Hanula, Hanulka, Hanusza, Hanuszka, Hańka, Janka, Nuchna, Nutka[3]. Nagłosowe h? można wyjaśnić jako przydech przed samogłoską znajdującą się na początku imienia lub jako wyraz wpływów niemieckich[4]. Forma Hanna, jakkolwiek stała się imieniem nadawanym samodzielnie, w dalszym ciągu wraz z pochodnymi formami ? również w czasach współczesnych ? występuje jako spieszczenie imienia Anna. Inne formy pochodne: Anita, Aneta, Anika. Anna jest najpopularniejszym imieniem w Polsce. Według stanu na marzec 2009 r. imię to nosi 1 073 778 kobiet w Polsce, czyli 5,4% (ponad \\\\begin{matrix}\\\\frac{1}{20}\\\\end{matrix}) populacji żeńskiej naszego kraju i jest ono ponad 1,5 raza częstsze, niż drugie co do popularności imię w Polsce ? Maria (677 112 nadań)[5]. Wśród imion nadawanych nowo narodzonym dzieciom, Anna zajmuje 14., a Hanna 19. miejsce w grupie imion żeńskich.